| บทคัดย่อ |
การวิจัยเรื่อง การพัฒนาผลิตภัณฑ์จากเส้นใยต้นโมโรเฮยะเหลือทิ้งของเกษตรกรจังหวัดเพชรบูรณ์ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาเส้นด้ายจากต้นโมโรเฮยะ 2) ศึกษาสมบัติทางกายภาพของผืนผ้าจากเส้นใยต้นโมโรเฮยะ และ 3) พัฒนาผลิตภัณฑ์สิ่งทอจากเส้นใยต้นโมโรเฮยะ การวิจัยนี้เป็นการวิจัยและพัฒนา โดยใช้ลำต้นโมโรเฮยะเหลือทิ้งหลังการเก็บเกี่ยวของเกษตรกรจังหวัดเพชรบูรณ์เป็นวัตถุดิบหลัก ดำเนินการลอกเปลือกสด แช่ฟอก ล้าง ตากแห้ง หวีเส้นใย และพัฒนาเป็นเส้นด้ายผสมระหว่างเส้นใยโมโรเฮยะกับฝ้ายในอัตราส่วน 30 : 70 จากนั้นนำไปทอเป็นผืนผ้าลายขัดพื้นฐาน และออกแบบผลิตภัณฑ์สิ่งทอประเภทกระเป๋า โดยให้ผู้เชี่ยวชาญประเมินความเหมาะสมของแบบร่างผลิตภัณฑ์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการพรรณนาเชิงเนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า ลำต้นโมโรเฮยะเหลือทิ้งสามารถนำมาแยกสกัดเป็นเส้นใยได้ เส้นใยที่ผ่านกระบวนการแช่ฟอก ล้าง และตากแห้ง มีสีเหลืองอ่อนถึงครีมอ่อน เงางาม มีความเหนียวระดับปานกลาง และมีความยาวเฉลี่ยประมาณ 110–140 เซนติเมตร เมื่อนำมาผสมกับฝ้ายในอัตราส่วน 30 : 70 สามารถปั่นเป็นเส้นด้ายผสมที่มีความต่อเนื่องและเหมาะสมต่อการทอเป็นผืนผ้าได้ ผืนผ้าที่พัฒนาขึ้นเป็นผ้าทอลายขัดพื้นฐาน ขนาดกว้างประมาณ 60 เซนติเมตร และยาวประมาณ 300 เซนติเมตร มีสีธรรมชาติและผิวสัมผัสที่สะท้อนเอกลักษณ์ของเส้นใยพืช ผลการประเมินแบบร่างผลิตภัณฑ์พบว่า รูปแบบที่เหมาะสมที่สุด ได้แก่ Top Handle Bag มีค่าเฉลี่ย 4.50 Bucket Bag มีค่าเฉลี่ย 4.33 และ Wallet Phone Bag มีค่าเฉลี่ย 4.40 อยู่ในระดับเหมาะสมมากที่สุดทุกประเภท ผลการวิจัยแสดงให้เห็นว่า ลำต้นโมโรเฮยะเหลือทิ้งสามารถพัฒนาเป็นเส้นใย เส้นด้าย ผืนผ้า และผลิตภัณฑ์สิ่งทอได้อย่างเป็นรูปธรรม เป็นแนวทางในการเพิ่มมูลค่าวัสดุเหลือทิ้งทางการเกษตร ลดของเสียจากชุมชน และส่งเสริมผลิตภัณฑ์สิ่งทอจากเส้นใยธรรมชาติที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม
The research entitled “Development of Textile Products from Waste Moroheiya (Corchorus olitorius L.) Stem Fibers of Farmers in Phetchabun Province.” aimed to 1) develop yarn from Moroheiya stems, 2) study the physical properties of fabrics made from Moroheiya stem fibers, and 3) develop textile products from Moroheiya stem fibers. This research was conducted as research and development. Waste Moroheiya stems after harvesting from farmers in Phetchabun Province were used as the main raw material. The process included fresh bark stripping, retting, washing, drying, fiber carding, and developing blended yarn from Moroheiya fibers and cotton at a ratio of 30:70. The blended yarn was then woven into plain weave fabric and used to design bag-type textile products. The suitability of the product sketches was evaluated by experts. Data were analyzed using mean, standard deviation, and content analysis.
The results showed that waste Moroheiya stems could be extracted into fibers. The fibers obtained after retting, washing, and drying were light yellow to cream in color, glossy, moderately strong, and had an average length of approximately 110–140 centimeters. When blended with cotton at a ratio of 30:70, the fibers could be spun into continuous blended yarn suitable for weaving. The developed fabric was a plain weave fabric with a width of approximately 60 centimeters and a length of approximately 300 centimeters. It had a natural color and surface texture that reflected the unique characteristics of plant fibers. The evaluation of product sketches showed that the most suitable product designs were the Top Handle Bag, with a mean score of 4.50; the Bucket Bag, with a mean score of 4.33; and the Wallet Phone Bag, with a mean score of 4.40. All selected designs were rated at the highest level of suitability. The findings indicate that waste Moroheiya stems can be practically developed into fibers, yarns, fabrics, and textile products. This provides a guideline for adding value to agricultural waste, reducing community waste, and promoting environmentally friendly textile products from natural fibers.
|
|---|
| คำสำคัญ |
โมโรเฮยะ,เส้นใยธรรมชาติ,ผลิตภัณฑ์สิ่งทอ,วัสดุเหลือทิ้งทางการเกษตร,Moroheiya,natural fiber,textile product,agricultural waste
|
|---|
